christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Πως βίωσα τον πρώτο, ιστορικό αγώνα στα βουνά του Ατσά

Όταν πρωτοείδα την ανακοίνωση για τον συγκεκριμένο αγώνα, αμέσως τράβηξε την προσοχή μου το κομμάτι που έλεγε : » Όλες οι εισπράξεις θα διατεθούν στον σύνδεσμο καρκινοπαθών και φίλων».

Επιτέλους, ένας αγώνας, μακρυά απο κερδοσκοπικά κίνητρα, κάτι που βιώνουμε όλο και πιο σπάνια πλέον στη Κύπρο, και που μου θύμισε τον παλιό, πιο αγνό καιρό της διοργάνωσης αγώνων.

Επίσης, με τα 15 ευρώ εισφορα στον ΠΑΣΥΚΑΦ, στο πακέτο που έπαιρνε κάθε δρομέας υπήρχαν κάλτσες Compressport και δύο τζελ, συνολικής αξίας 20 ευρω.

Η περίοδος ταίριαζε αφού τέλειωσαν οι υπόλοιποι μας αγώνες τριάθλου, εκτιμω τα παιδια που τον διοργάνωναν και το σκοπό τους, οπόταν βρέθηκα με καμιά 20ρια ακόμα αθλητές μου του «Κεραυνού», το πρωί της Κυριακής στα βουνά της Σολιάς.

Θα μπορούσε να είμασταν περισσότεροι, αλλα το «βαρύ πυροβολικό» της ομάδας, όσοι δηλαδή έχουν διεθνής αγωνιστικές υποχρεώσεις, δεν ήθελα να αλλάξουν το πρόγραμμα προπόνησης τους για αγώνα βουνού.

Φίλε Τρύφωνα, ήθελες feedback, να το λοιπόν το δικό μου.

Απο τη πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας με τη συνοδό μου στο αυτοκίνητο Μαρία Γιαβάση, νοιώσαμε τη φιλική ατμόσφαιρα που επικρατούσε, την οργάνωση που υπήρχε ήδη απο το χώρο παρκαρίσματος, και το πόσο αυτός ο αγώνας αγκαλιάστηκε, πρώτο απο τη κοινότητα και τους κατοίκους του Άγιου Θεόδωρου, και δέυτερο απο τους δρομείς.

Σημαντικό επίσης για μένα το γεγονός ότι, αν και οι εγγραφές είχαν κλείσει, ακόμα και την τελευταία στιγμή βρέθηκε τρόπος να μην κακοκαρδιστούν κάποιοι αθλητές, και πήραν νούμερο και έτρεξαν τον αγώνα.  Αυτό για μένα ονομάζεται αγώνας «αθλητοκεντρικός» αν υπάρχει τέτοια ονομασία, αγώνας δηλαδή φιλικός προς τον αθλητή.

Η εκκίνηση δώθηκε κανονικά, στην ώρα της, και χωρίς τις κλασικές ομιλίες απο δημαρχους και παρατρεχάμενους που μόνο εκνευρισμό προκαλούν στους αθλητές, χώρια που δεν ακούει και κανείς.

Ηδη από τα πρώτα μέτρα, και σε όλο τον υπόλοιπο αγώνα, μπορούσε κάποιος να καταλάβει πόσες ώρες ξοδεύτηκαν απο κάποιους ανθρώπους για να μπορέσουμε εμεις να τρέξουμε. Σε κάθε περίπου 100 μέτρα υπήρχε κάποιο σημάδι, ούτως ώστε να μην υπάρχει περίπτωση κάποιος να χαθεί. Κάποιοι πήγαν πριν απο εμάς και έβαλαν αυτά τα σημάδια. Τα μονοπάτια, ιδιαιτερα απαιτητικά, αλλά μπορουσες να καταλάβεις τον κόπο που έκαναν τα παιδιά για να τα στρώσουν, να τα κάνουν πιο βατά.

Απο τα πρώτα κιολας μέτρα, θυμήθηκα επίσης την κουβέντα που μου είπε ο φίλος μου ο Στέλιος, ο οποίος πήγε και έκανε την διαδρομή πιο πριν.

«Κοουτς, καμια σχέση με τα βουνά και τα μονοπάτια του Μαχαιρά που τρέχουμε, ήδη απο τα πρώτα 2 χιλιόμετρα θα καταλάβεις ότι δεν είναι αγώνας για να τον δείς ανταγωνιστικά, αλλά απλά για να το δείς σαν περιπέτεια».

Όντως.

Μπορεί κάποιοι να έτρεξαν ανταγωνιστικά, αλλά πιστεύω οι πλείστοι ανταγωνιζόμαστε τον εαυτό μας και μετρούσαμε τις δυνάμεις μας για να αντέξουμε ως το τέλος.

Συνάντησα πολλούς φίλους στη διαδρομή, έκανα καινούργιους, και γενικά το κλίμα που επικρατούσε, σε εμάς τουλάχιστον που είμαστε προς το τέλος της ουράς, ήταν κλίμα αλληλοβοήθειας και αλληλουποστήριξης.

Πολύ σωστά τόνισαν οι διοργανωτές ότι επιβάλλονταν ειδικά παπούτσια βουνού, κάτι που δεν έπραξα αφου τα δικά μου με προδωσαν μόλις την περασμένη βδομάδα και το πλήρωσα με κάποιες πτώσεις στα κατήφορα.

Σαν διαδρομή ήταν πανέμορφη, και σε μια γωνιά της Κύπρου που προσωπικά δεν πάτησα ποτέ, ενώ σαν αγωνας βουνού ήταν απαιτητικός και σε θέση να ικανοποιήσει και τον πιο «παράξενο» δρομέα.

Πιστεύω η απόσταση 21.1 χλμ είναι υπερβολική για κάποιους που δεν γυμνάστηκαν ιδιαίτερα σε τέτοιου είδους αγώνες, εισηγούμαι για του χρόνου (αφού θεωρώ δεδομένο ότι ο αγώνας θα καθιερωθεί πλέον σαν θεσμός) όσοι δεν νοιώθουν έτοιμοι να επιλέξουν τη μικρότερη απόσταση, των 7 χλμ.

Κατι επίσης πολύ σημαντικό, πρακτικό και κρίσιμο για εμάς τους δρομείς, ήταν οι σταθμοί ανεφοδιασμού. Αριστα οργανωμένοι, πάντα γεμάτοι με 3-4 διαφορετικά είδη, και αρκετοί για να καλύψουν τις αναγκες μας στη διαδρομή. Καμία σχέση ή σύγκριση με άλλους αγώνες, που έτυχε να μην έχει νερό να πιούμε στα πιο κρίσιμα τελευταία στάδια του αγώνα, απλά γιατί δεν υπολόγισαν σωστά και δεν πήραν αρκετό για όλους.

Ευχάριστη νότα, στη μέση του πουθενά, τα πιάνα και η κιθάρα που ενίσχυαν τη προσπάθεια μας με τον δικό τους τρόπο.

Τέλος, στον τερματισμό, ήταν μακράν το πιο φιλόξενο και πλούσιο μπουφέ μετά απο αγώνα που έχω συναντησει ποτέ.

Συγχαρητήρια παιδιά, άξια η προσπάθεια και ο σκοπός σας, ελπίζω οι κόποι σας να ανταμειφθήκαν με την επιτυχή έκβαση του αγώνα, απο εμένα και την ομάδα μου ένα μεγάλο ευχαριστώ.

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: