christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Από τους «Ολυμπιακούς της Γαλάτας» το 1976 «Υποφήφιος Παγκόσμιος Πρωταθλητής» το 2013.

Μιλώντας με τον εδώ και κάποιες δεκαετίες συναθλητή μου Μιχάλη Θεοχαρίδη θυμηθηκε το άρθρο που έγραψε πριν 3 χρόνια μετά τη συμμετοχή μας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Διάθλου. Απολαυστικός ο Μιχάλης μοιράζεται μαζί μας εκτος από την εμπειρία του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου, και την πορεία του στον αθλητισμό.

Πιο κάτω το άρθρο του φίλου μας:

Η έναρξη των Ολυμπιακών του Μοντρεαλ το 1976 μας βρήκε πρόσφυγες στη Γαλάτα.

tv michaliΣτην μαυρόασπρη TELEFUGEN είχα την πρώτη τηλεοπτική εμπειρία από τους μεγάλους αγώνες στίβου. Όσο μπορούσαμε να δούμε δηλαδή, με την εικόνα πολύ συχνά να προβάλλεται στα 8.3 ρίχτερ και να βλέπουμε περισσότερο «σιονούδι», σαν πως και να ήταν χειμερινοί οι Ολυμπιακοί. Η μετάδοση σταματούσε απαραιτήτως στις 6:00 και στις 8:30 για το δελτίο ειδήσεων. Βρε δεν παν’ να ήταν οι αθλητές 1 μέτρο από τη γραμμή τερματισμού, το ΡΙΚ σταθερό στην παράδοση και με Μπιμπισίδικη ευλάβεια θα μας άφηνε με την αγωνία και την απορία. Περιττό να πούμε πως τη μετάδοση μας την έκανε η all time classic φωνή του Αντρέα Γεωργιάδη!!!

Κανένας από μας δεν είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει στο εξωτερικό και όλος ο κόσμος ξεχείλιζε μέσα από το ξύλινο έπιπλο με τη γυαλιστερή συρόμενη πόρτα της τηλεόρασης. Μεγάλοι αθλητές όπως ο Χουαντορένα, ο Λάσσε Βίρεν, ο Νεοζηλανδός Γουώκερ, ο Εντουιν Μόουζες, ο Βάλτεμαρ Τσιαπρίνσκι ήταν Τιτάνες και ήρωες που έγιναν πρότυπα στα παιδικά μας μάτια.

Όλοι στη γειτονιά θέλαμε να τους μοιάσουμε και να γίνουμε Ολυμπιονίκες. Έτσι, με όποια μέσα είχαμε, οργανώναμε κάθε απόγευμα, πριν την έναρξη της μετάδοσης των Αγώνων, τους δικούς μας Ολυμπιακούς. Τα σπριντ μέσα στον δρόμο του χωριού, η σφαιροβολία με την πιο στρογγύλη πέτρα που βρίσκαμε, ο ακοντισμός με «καννί» από τον καλαμιώνα στον ποταμό, το αγώνισμα επαναλήφθηκε αναβαθμισμένο όταν ο Ζαπίτης ο πελεκάνος, μας έδωσε μια βέργα από το ξυλουργείο του, ηδισκοβολία με ένα σκουριασμένο δίσκο σερβιρίσματος που βρήκαμε στα σκουπίδια. Τα εμπόδια, πάλι, ήταν κασόνια απο τον μπακάλη. Είχαμε φυσικά και εκφωνητή, καθώς ένας από μας αναλάμβανε να κάνει την περιγραφή των αγωνισμάτων. Θυμάμαι μάλιστα μια μέρα μετά τη βροχή διαλέξαμε την πιο μεγάλη «λίμνη» και διεξάγαμε τον αγώνα δρόμου με φυσικά εμπόδια!!!

Όταν ο Γουώκερ κέρδισε τα 1500 μέτρα, με το χαρακτηριστικό Νεοζηλανδέζικο φύλλο στη μπλούζα του, είχα τόσο εντυπωσιαστεί, που πήρα μια παλιά άσπρη καρώ μαντιλιά, την έκοψα σε σχήμα φύλλου και έβαλα την γιαγιά Ευθαλία να μου τη ράψει στη φανέλα που φορούσα. Φοβερή εμφάνιση την επόμενη μέρα!!! Για αθλητικά παπούτσια, ούτε λόγος. Ούτε καν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους…Τα άσπρα πάνινα ήταν ότι πιο προχωρημένο θα μπορούσε να έχει κάποιος. Είχαμε όλοι, όμως, το γνωστό αεροδυναμικό κούρεμα, πρώτο νούμερο (ελέω ψείρας που κυκλοφορούσε πολύ, μετά τον πόλεμο).

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, έφτασε η ώρα των μεγάλων αποστάσεων. Η διαδρομή ορίστηκε… Μια αγέλη 15 παιδιών (8-12 χρονών) διέσχισε το χωριό και ανηφόρισε στον αυτοκινητόδρομο του Τροόδους. Τρέχαμε λαχανιασμένοι δίπλα από τα αυτοκίνητα και ξαναμπήκαμε στο χωριό κάνοντας μια κυκλική διαδρομή. Ήταν η πρώτη μου νίκη και η πιο…«ένδοξη». Kέρδισα όλα τα παιδιά, ακόμη και τα μεγαλύτερα, φορώντας την αυτοσχέδια μπλούζα imitation της Νέας Ζηλανδίας (made in Galata village, tailored by Efthalia). Ήταν μια νίκη καθοριστική για τη μετέπειτα «αθλητική μου πορεία». Ήταν όμως και άκρως παραπλανητική, καθώς ήμουν σίγουρος τότε πως μια μέρα θα γινόμουν παγκόσμιος πρωταθλητής.

Σε δύο μήνες μετακομίσαμε στη Λευκωσία. Πέμπτη τάξη Δημοτικού εγώ και η έγνοια μου το τρέξιμο. Ανώμαλη πρωσγείωση….Μπαμ!!!Δεν ήμουν πρώτος στο σχολείο!!! Δευτερότριτος και βάλε… Δεν τα έβαλα κάτω, συνέχισα να τρέχω και μετά, όταν πήγα στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Μεγάλο σχολείο, πολύς ανταγωνισμός. Όση προσπάθεια και να κατέβαλλα δεν ήμουν ποτέ στους πρώτους. Ούτε και στους Παγκύπριους Μαθητικούς Αγώνες δεν καταφερα να προκριθώ ποτέ. Κάπου εκεί συνηδειτοποίησα την μετριότητα του «ταλέντου» μου, ότι ήταν μάλλον δύσκολο να κερδίσω τους Ολυμπιακούς, ούτε καν να συμμετάσχω ποτέ σ’ αυτούς δεν μπορούσα, τουλάχιστον ως αθλητής…(ως θεατής ίσως θα μπορούσε). Τότε έκανα επιτέλους αναθεώρηση στόχων. Αντίπαλός ο εαυτός μου και στόχος η ατομική βελτίωση. Με σύμμαχο ένα ηλεκτρονικό ρολόι ΟΜΑΧ με χρονόμετρο, που μου έφερε από τις Αραβικές χώρες ο πατέρας μου, συχέχισα τις προπονήσεις και τα ατομικά ρεκόρ έπεφταν βροχή. Μια βροχή που πότιζε τον αθλητικό μου ενθουσιασμό. Όσο για το Ολυμπιακό μου όνειρο, είχε μαρανθεί για τα καλά…

Όταν πήγα στον στρατό, στερήθηκα το τρεξιμο για 40 μέρες (τόσο κάναμε να πάρουμε την πρώτη μας έξοδο σαν νεοσύλλεκτοι τότε). Αγγαρείες, ασκήσεις με τα όπλα, βολές, σκοπιές, αλλά τρέξιμο πουθενά. Δεν ήθελε και πολύ φαντασία κάποιος να μαντέψει, ότι το πρώτο μου ραντεβού, όταν βγήκα έξοδο, ήταν με το γήπεδο της Αγγλικής Σχολής για τρέξιμο και όχι με την κοπέλα μου (αφού δεν είχα κιόλας, για να λέμε και την αλήθεια)…

Οι προπονήσεις δεν σταμάτησαν από τότε. Στη τριανταδυάχρονη διαδρομή μου γνώρισα πολλούς δρομείς. Όλων των ειδών και ποιοτήτων.

Άλλοι αγνοί και ρομαντικοί, άλλοι ανταγωνιστικοί και εριστικοί. Πολλοί με ενθουσιασμό της μιας βδομάδας ή του ενός χρόνου. Άλλοι ήταν της προβολής και της επίδειξης. Ήταν και αυτοί που ζητούσαν να πάρουν, να κερδίσουν κάτι από το τρέξιμο, (χρήματα ή προβολή) και που ξεχνούσαν ότι το ίδιο το τρέξιμο ήταν το κέρδος τους. Κάποιοι άλλοι πάλι που έκαναν το “παραγοντιλίκι” επιστήμη.

Πέρα από τους φίλους που έκανα στο τρέξιμο, δεν μπορώ να πω πόσο ακριβώς ήταν το κέρδος μου, αλλά επιχείρησα μια κατά προσέγγιση λογιστική πράξη. Έχουμε και λέμε…32 χρόνια επι 52 βδομάδες, επί 60 χιλιόμετρα περίπου τη βδομάδα μας κάνει συνολικά 99.840 χιλιόμετρα…Χμ, αν σκεφτούμε ότι η περίμετρος της γης είναι 40.060 χιλιόμετρα, σε 1-2 μήνες συμπληρώνω δυόμισι γύρους του πλανήτη…

Και εκεί που τα σκεφτόμουν όλα αυτά βυθισμένος στην νιρβάνα του ερασιτεχνισμού μου…ντριν, ντριν ο coach στην γραμμή, για να μου προτείνει ένα μικρό αγώνα τρεξίματος και κολύμβησης. Έλα έτσι για την εμπειρία, μου είπε…Δεν είπα όχι για δύο λόγους: ο πρώτος ήταν γιατί μου αρέσουν οι προκλήσεις και ο προφανής δεύτερος, γιατί το πρότεινε ο ‘Αγιος Coach’… To επόμενο τηλεφώνημα του coach ήρθε για να ξύπνησει το φάντασμα της παγκόσμιας διάκρισης… Ρε φιλε κάθεσαι,; λαλεί μου ο coach… Eν Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που θα πάμε και έχει ηλικιακές κατηγορίες. Εμείς είμαστε στην κατηγορία 40-50χρ. και εν μεγάλη υπόθεση, μπορεί να βκούμεν τζαι βάθρον!!! Παγκόσμιο Πρωτάθλημα λαλώ σου, παρ’ το λίον πιο ζεστά…

Μετά από 32 χρόνια και σχεδόν 100. 000 χιλιόμετρα…Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!!! Κατεβήκαμε λοιπόν σαν εθνική Κύπρου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, γράψαμε και CYPRUS στη φανέλα μας, όπως απαιτούσε το πρωτόκολλο, και γεμάτοι περηφάνεια σταθήκαμε στην αφετηρία. Ο coach Χρίστος Χρίστου με την επαγγελματική του τριαθλητική στολή και ο φίλος και συναθλητής Κώστας Πατήνιος με μια στολή που φώναζε από 10 μίλια ότι ήταν δανεική (του coach εννοείται).biathle 2 Εγώ, τέλος, ήμουν η πιο γελοία παρουσία, σαν πως και με μάζεψαν από την παραλία, με το μαγιό που φορούσα στον Πρωταρά και τα γδαρμένα γυαλακια κολύμβησης των 3 ευρώ.

Περιττό να πούμε ότι οι ξένοι συναθλητές μας ήταν βετεράνοι Ολυμπιακών συμμετοχών και προδιαγραφών… Δώσαμε τον αγώνα τον τίμιο όσο πιο καλά μπορούσαμε, αλλά ως εκεί… Έστω και κατα τύχη πλησιάσαμε να έρθουμε τρίτοι στό ομαδικό, αλλά δεν…. Ο coach ήρθε 10ος, εγώ 17ος, και πίσω μου ο Πατήνιος. Είμαστε κάτι σαν τον Εθνικό Άχνας που του έτυχε να παίξει στο Champions League… ε, πόσο μπόρει να διακριθεi;

Τελικά, τα πιο γλυκά όνειρα είναι τα ανεκπλήρωτα. Έτσι και το όνειρο για παγκόσια διάκριση επέστρεψε πίσω να κοιμάται παρέα με τα υπόλοιπα απωθημένα στο υποσυνείδητό μου, για πόσα χρόνια ακόμη δεν ξέρω. Ίσως για πάντα, εκτός και αν ο coach ανακαλύψει κάτι άλλο και τηλεφωνήσει ξανά ένα πρωί. «Αγνωσται αι βουλαί του coach»… Ως τότε συνεχίζω το τρέξιμο, να κλείσω σιγά σιγά και τον τρίτο γύρο της γης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: