christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Το μάθημα που πήρα σήμερα από το 15χρονο γιό μου

Απο το Χριστάκη Χριστοφή

Σήμερα ήταν οι Παγκύπριοι Σχολικοί αγώνες ανώμαλου δρόμου. Στους αγώνες αυτούς πάνε τα παιδιά από όλες τις επαρχίες της Κύπρου, τα οποία έχουν προκριθεί από τους επαρχιακούς αγώνες.

Στους αγώνες προκρίθηκαν και παιδιά απο το σχολείο όπου εργάζομαι σαν γυμναστής, καθώς και ο γιός μου Αντρέας που πηγαίνει όμως σε άλλο σχολείο.

Γράφω την πιο κάτω ιστορία μετά απο παράκληση του φίλου μου του Χρίστου.

Θα ξεκινήσω με μια ομολογία.

Αρκετές φορές εκτέθηκα, γιατί ζώ τόσο έντονα κάθε αγώνα του παιδιού μου, που δεν ελέγχω τον εαυτό μου. Την τελευταία φόρα, στους επαρχιακούς αγώνες, ξέφυγα τελειως, αφού επειδή ήθελα να βλέπω έτρεξα σχεδόν όλη τη διαδρομή σε παράλληλο δρομάκι κοντά στους αθλητές. Οι φίλοι μου, αστειευόμενοι, έλεγαν οτι αδικήθηκα που δεν ήμουν και στις απονομές!

Αυτή τη φορά ήμουν αποφασισμένος να κάτσω κάπου φρόνιμα, και να μην συζητήσω καν με τον Αντρέα από πριν για το τι τακτική να ακολουθήσει.

Στο λεωφορείο, φτάνοντας στη Λεμεσό, είδαμε ότι έβρεχε καταρρακτωδώς.

Εκεί του έδωσα τη μοναδική συμβουλή:

Αντρέα, αυτές οι καιρικές συνθήκες δεν θέλουν μόνο αντοχή, τακτικές ή καλή προπόνηση, το πιο σημαντικό στοιχείο που πρέπει να έχει ο αθλήτής είναι το «τατσιλλίκι» (Μετάφραση: τσαμπουκάς, μαγκιά).

Αυτός με άκουσε σιωπηλός, απλά με ρώτησε τι σημαίνει αυτή η λέξη.

Φτάσαμε, και όπως ήταν το πλάνο μου στάθηκα κάπου 200 μέτρα πριν τον τερματισμό, όπου έβλεπα μόνο τα τελευταία 400 – 500 μέτρα της κούρσας.

Με έκπληξη, είδα απο μακριά τον Αντρέα να προπορεύεται. Λέω με έκπληξη, γιατί σε όσους αγώνες έτρεξε ουδέποτε μπήκε μπροστά, προτιμά να κάθεται πίσω από τους πρωτοπόρους και να επιτίθεται μετά.

Τελικά, μετά απο μια ωραία μάχη με τον αθλητή από τη Λεμεσό, τερμάτισε δεύτερος.

Αν και με έτρωγε η περιέργεια να μάθω πως εξελίκτηκε ο αγώνας και γιατί αποφάσισε να αλάξει τη συνηθισμένη του τακτική, δεν ήθελα να το μιλήσουμε μόλις τερμάτισε, η στο λεωφορείο. Φτάσαμε σπίτι, τον άφησα να φάει το φαγητό του με την ησυχία του, και μετά τον ρώτησα.

Μας κατέβασαν από το λεωφορείο, είπε, και όταν απομακρύνθηκε και ήρθε και το ασθενοφόρο, μας κάλεσαν στην

εκκίνηση. Έβρεχε και φυσούσε έντονα.

Η εκκίνηση ήταν μέσα στο χωματόδρομο, (πλάτος 6-7 μέτρα), και ακριβώς μπροστά, από τη βροχή σχηματίστηκε μια αρκετά μεγάλη λιμνούλα.

Εγώ στάθηκα ακριβώς πίσω από τη λιμνούλα, ενώ οι υπόλοιποι συναθλητές μου στριμώχνονταν αριστερά και δεξιά της.

Με το που δώθηκε η εκκίνηση έφυγα γρήγορα μέσα από τη λίμνη, αδιαφορώντας για τα ρούχα και τα παπούτσια μου, που έτσι και αλλιώς ήταν βρεγμένα.

Δεν ξέρω αν ακουλούθησαν και άλλοι το παράδειγμα μου, το σημαντικό ήταν ότι ήμουν άνετος στην εκκίνηση και δεν σπρωχνόμουν με κανένα όπως γίνεται συνήθως, ή όπως έπαθαν όσοι πήγαν από πλάι και στριμώχτηκαν, βρέθηκα μπροστά και έτσι έλεγχα την κούρσα.

Φυσούσε πολύ αλλά ήμουν αποφασισμένος, έσκυβα μπροστά, εκεί που γλιστρούσε έτρεχα πιο προσεκτικά με πιο μικρά και σταθερα βήματα και έμεινα μπροστά μέχρι λίγο πριν το τέλος, μαζί με τον Αντρέα το παιδί που με πέρασε στο τέλος.

Από τον Αλέξαντρο, το μαθητή μου, ο οποίος τερμάτισε στην 7η θέση, έμαθα ότι οι υπόλοιποι στην εκκίνηση μπλέκτηκαν, αφού δεν έιχαν χώρο να αναπτύξουν, και κάποια στιγμή κατάφερε να φτάσει μέχρι τη δεύτερη θέση πίσω από το γιο μου, αλλά κουράστηκε απο την υπερπροσπάθεια και υποχώρησε.

Η αλήθεια, αν ήμουν παρών στην εκκίνηση ούτε που θα σκεφτόμουν να του πώ να τρέξει μέσα από τη λιμνούλα για να αποκτήσει πλεονέκτημα.

Αυτό συμβαίνει επανειλημμένα. Ότι και αν του πώ για τακτικές, στο τέλος ο Αντρέας τρέχει με δική του τακτική, ανάλογα με τον αγώνα, και οι τακτικές του είναι κατά πολύ καλύτερες από αυτές που του λέω εγώ.

Τι «τατσιλλίκι» και ιστορίες του έλεγα του μικρού.

Μου έδωσε το καλύτερο μάθημα, λέγοντας μου χωρίς να χρειαστεί πεί μια λέξη, ότι ο αγώνας του του ανήκει.

Εκτός από το ότι υποσχέθηκα στο Χρίστο να το γράψω, το γράφω για να το βλέπω και να το θυμάμαι στο μέλλον, αλλά επίσης το γράφω γιατί είμαι σίγουρος ότι και άλλοι γονείς είναι στη θέση μου, και όλοι μαζί πρέπει να καταλάβουμε ότι οι αγώνες των παιδιών μας, σε οποιδήποτε άθλημα, ανήκουν σε αυτούς, εμείς απλά χειροκροτάμε την προσπάθεια τους.Antreas Christofi

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: