christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Το παρκινκ του προπονητή

Ξεκαθαρίζω από την αρχή και λέω:

Λατρεύω την ομάδα μου και τις προπονητικές στιγμές που περνούμε μαζί.

Τόσο σαν ομάδα όσο και σαν άτομα, έχω την τύχη να έχω γύρω μου πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους να προπονώ και να προπονιούμαι μαζί τους.P1010160

Μαζί περνάμε αξέχαστες στιγμές, και η ρουτίνα δεν έχει θέση στη προπόνηση μας αφού πάντα θα κάνουμε και κάτι διαφορετικό, κάποια ξεχωριστή προπόνηση, μια νέα τοποθεσία, ένα νέο θέμα προς συζήτηση κλπ.L1050532

Κάτι που προσπαθούσα να περάσω στα παιδιά, όταν τουλάχιστον είμασταν κατά πολύ λιγότεροι, είναι ότι, με το που ξεκινά η προπόνηση είμαστε όλοι ίσοι. Κουραζόμαστε μαζί, ιδρώνομαι μαζί, βρίζουμε μαζί αυτόν που είχε την φαεινή ιδέα για τη συγκεκριμένη προπόνηση.

Εκ των πραγμάτων όμως, βλέπω ότι αυτό δεν είναι εφικτό να γίνει.

Χρειάζεται να υπάρχει κάποιος για να συντονίζει την προπόνηση και κατά τη διάρκεια της, ειδικά τώρα που πληθύναμε αρκετά, δεν αρκεί απλά να ξέρει ο καθένας το πρόγραμμα του και να ξεκινά. Υπάρχουν θέματα ασφάλειας, άγνοιας, απορίες, παρατηρήσεις που πρέπει να γίνουν, και το βάρος σε αυτή τη περίπτωση πέφτει φυσικά στους ώμους του προπονητή.

Αν μιλάμε για τη δική μας περίπτωση, εμένα δηλαδή, κάνοντας αυτοκριτική θεωρώ ότι, όπως λέμε στην καθομιλουμένη αστειευόμενοι  «κέρδισε το λαχείο μας».

Είμαι ο πρώτος που παραδέχομαι την εκκεντρικότητα και τις παραξενιές μου.

Ανησυχώ κάπως γιατί όσο γερνώ αυτές μου οι παραξενιές τείνουν να γίνουν εντονότερες.

Οι περισσότερες έχουν να κάνουν με τους διάφορους «θεσμούς», συνήθειες που απέκτησα στα τόσα χρόνια που προπονούμαι και προπονώ.

Θυμάμαι όταν ήμουν προπονητής στη πάλη, είχα μια άλλη, πολύ αγαπημένη μέχρι και σήμερα ομάδα παιδιών. Αν αποκαλώ τους σημερινούς μου αθλητές παιδιά, κάποιους τιμής ένεκεν, τότε είχα να κάνω όντως με παιδιά.

Κάποιες γενιές μεγάλωσαν μαζί μου στη παλαίστρα, όπου υπήρχαν (φυσικά) και κάποιοι θεσμοί. Ένας από αυτούς, χωρίς να το επιδιώξω, ήταν ότι επειδή ασυναίσθητα είχα τη γωνιά μου στο πάγκο όπου αλλάζαμε τα παπούτσια μας με τα παλαιστικά, οι μικροί από σεβασμό δεν πήγαιναν σε εκείνη τη γωνιά. Θεωρούσαν ότι ήταν «η γωνιά του προπονητή».

Μια μέρα μιλούσα με κάποιο γονιό και δεν πήγα ακόμα να αλλάξω παπούτσια, και κάποιο άλλο παιδί που ήρθε για πρώτη φορά πήγε να κάτσει εκεί.

Ούτε που κατάλαβε από που του ήρθε.

«Τι πας να κάνεις;» του είπαν οι άλλοι μαζεύοντας τον από εκεί, εκεί είναι «η γωνιά του προπονητή».

Ήταν ένας τρόπος ίσως για να μου δείξουν τα παιδιά τον σεβασμό τους.

Με συγκίνησαν και κράτησα πλέον ενσυνείδητα τη γωνιά μου, για τα επόμενα χρόνια που ήμουν μαζί τους.

Κάτι τέτοιες συνήθειες έχω και σαν αθλητής. Απέκτησα μια ρουτίνα, η οποία είναι η ζώνη ασφάλειας μου κατά κάποιο τρόπο. Έχω ρουτίνα πριν τους αγώνες, πριν από δύσκολες προπονήσεις, ρουτίνα να ντυθώ ή να ξεντυθώ όταν τρέχουμε στο βουνό κλπ.

Για οποιονδήποτε άλλο ακούγονται παραξενιές, για εμένα είναι ο τρόπος μου να αποβάλω το όποιο άγχος τυχών μπορεί να μου δημιουργήσει η επερχόμενη κούραση.

Για παράδειγμα, αν έχουμε δύσκολη προπόνηση ή αγώνα την επόμενη μέρα, πλένω από τη νύκτα το τυχερό μου φλυντζάνι για να πάρω τον καφέ μου το πρωί από εκεί. Θεωρώ κακοτυχία και ότι δεν θα πάει καλά η προπόνηση ή ο αγώνας αν δεν πιω τον καφέ μου από εκείνο το φλυντζάνι.

Σκάβοντας πιο βαθειά στο μυαλό μου, πιστεύω δεν είναι απλά για να αποβάλω το άγχος. Έτσι και αλλιώς, οι αγώνες πάντα ήταν πηγή χαράς και όχι άγχους για μένα.

Απλά αυτές οι μικρές συνήθειες, οι «θεσμοί», είναι το σταθερό μου σημείο που ενώνει το αθλητικό μου παρελθόν με το παρόν, και θα ήθελα να πιστεύω και το μέλλον.

Είναι ίσως καιρός να το παραδεχτώ ότι μεγαλώνω. Το χρονόμετρο και η ζυγαριά δεν είναι πλέον σύμμαχοι μου. Χρόνο με το χρόνο οι επιδόσεις μου χειροτερεύουν.

Σε κάθε αθλητή υπάρχει μια περίοδος όπου συνεχώς βελτιώνεται, μια άλλη που μένει σταθερός στις επιδόσεις του, και μια άλλη στην οποία οι επιδόσεις αρχίζουν να πέφτουν. Τα τελευταία χρόνια μπήκα στο τρίτο στάδιο, όσο και αν προσπάθησα να κρατηθώ ακόμα λίγο στο δεύτερο.

Με λίγα λόγια, οι χρόνοι και οι επιδόσεις δεν θα είναι πλέον μέρος της ρουτίνας μου, όσο καλά και αν προπονηθώ.

Κανένα πρόβλημα, το να γερνάς φιλοσοφημένα είναι επίτευγμα από μόνο του.

Εξ, άλλου, έχω αυτές τις μικρές συνήθειες, τους θεσμούς, τόσο σαν αθλητής όσο και σαν προπονητής που με κρατούν στη σωστή κατεύθυνση.

Αυτά τα ωραία σκεφτόμουν όταν βρήκα τα αυτοκίνητα δύο απο των αγαπημένων μου αθλητών παρκαρισμένα «στο παρκινγκ του προπονητή».

Στο ποιό;

Αφού μέχρι εκείνη την ημέρα δεν ήξερα καν ότι είχα και αυτον το «θεσμό», το δικό μου δηλαδή πάρκινγκ.

Η αλήθεια είναι ότι, τώρα με την τριαθλητική ομάδα που κτίσαμε, σε κάποια πράγματα αναγκαστικά πρέπει να συνθηκολογήσω, όσο και αν δεν μου αρέσει να καταργώ θεσμούς.

Δεν είναι ότι είχα ποτέ χώρο στάθμευσης, απλά τόσα χρόνια είμασταν 3-4 άτομα η ώρα 5 το πρωί που πηγαίναμε προπόνηση, και εκ των πραγμάτων πάρκαρα πάντα στο ίδιο σημείο. Τώρα πλέον μπορεί εκείνη την ώρα να βρεθούμε 15-20 άτομα και σίγουρα δεν μπορώ να έχω απαίτηση να μου φυλάνε το παρκινγκ, τιμής ένεκεν.

Σκεφτόμενος όλα αυτά πήγα να φορτώσω το ποδήλατο μου στο παρκαρισμένο μου αυτοκίνητο.

Τι;

Που είναι το αυτοκίνητο;

Α ναι, σήμερα πάρκαρα αντιθετα. Πάλι καλά που βγήκε καλά η προπόνηση.

Ας είναι, κάποιον άλλο θεσμό θα σκαρφιστώ.

Advertisements

1 σχόλιο

    Trackbacks

    1. Το παρκιγκ του προπονητή 2 | christostriathlon

    Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google+

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: