christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Τα ωραία της παρέας (το ποίημα του Χριστακη)

Από τον Κώστα Πατίνιοparti 3

Αρχίζω να γραφώ και νιώθω λίγο περίεργα γιατί το κείμενο αυτό θα φιλοξενηθεί στο blog του Χρίστου, ενός πλάσματος που αγάπα και προωθεί την δια βίου άθληση όσο λίγοι σε αυτό τον τόπο. Το βίντεο που ακολουθεί θα μπορούσε από μόνο του να είναι ένα θέμα όμως νιώθω την ανάγκη να κάνω και ναι εισαγωγή πριν το δείτε.

Σαββάτο πρωί ώρα 5:40 όπως κάθε εβδομάδα ξεκινήσαμε από τον εκδρομικό χώρο πριν τον Μαχαίρα για μια κυκλική διαδρομή 14ον χιλιόμετρων χαλαρά (αυτό περιλάμβανε το πρόγραμμα) . Την ώρα που ξεκινάμε, αφού είναι νύκτα ακόμα, δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι για το ποιος ήρθε και ποιος όχι (η παρέα ευτυχώς μεγαλώνει και έχει μέρες που ξεπέρνα και τους 20 δρομείς ) Το περασμένο Σαββάτο ήταν και ιδιαίτερη μέρα γιατι μετά το τρέξιμο θα κερνούσαν οφτα λουκάνικα χαλούμι και ελιές ο Χριστακις και ο Χρίστος (το «χρωστούσαν» από τα Χριστούγεννα)

Ξεκινήσαμε , γύρεψα (δεν ήταν σίγουρο αν θα ερχόταν) και ευτυχώς είχε έρθει ο φίλος Νίκος τον οποίο γνώρισα μέσω του blog που διατηρούσε (Νυκτερινός ποδηλάτης) και μας συνόδεψε πριν δυο χρόνια με το ποδήλατο του , το Σάββατο ήρθε ως δρομέας αφού τον «προσηλυτίσαμε» μιλήσαμε για λίγο και μετά χώρισαν οι δρόμοι μας γιατί ακολούθησε τον ρυθμό του γκρουπ του Φοίβου (γκρουπ που αποκτά όλο και περισσότερους φανατικούς υποστηρικτές!!!) Έπιασα κουβέντα με τον Αντώνη για αρκετή ώρα μέχρι που προσεγγίσαμε τον Χριστακη ,την Γιώτα , τον Νεκτάριο τον Πεγγα και δεν θυμάμαι τώρα ποιος άλλος ήταν μαζί τους .

«Που ήσουν ρε Πατινιο και γυρεύαμε σε να φκαλης ένα ποίημα για τον Χριστακη που σταμάτησε να κατουρήσει και γύρευκεν την ανατολή που έχει ωραία θέα » μου λέει η Γιώτα . Ητρεν άμεσως στο μυαλών μου η εικόνα του Χριστακη όταν τρέχουμε και ιχνηλατώντας της κατουρκες των κοπαθκιων που βόσκουν στην περιοχή εξήγαν μας αν ήταν τραουλλος η τσουρα που κατούρησε από το σχήμα !!! Λεω και εγώ του Αντώνη να μείνει με τους υπολοίπους και ανάπτυξα να για να μεινώ μόνος μου και να σκεφτώ. Λίγο αργότερα έφτασα στο αυτοκίνητο και γύρευα πέννα να αποτυπώσω το «Ποίημα του Χριστακη» πριν το ξεχάσω. Την ώρα του «προγεύματος» τους το ανάγνωσα και το έσκισα για ξεχαστεί αλλά η Σταυρούλα με το Κινητό της έκανε το θαύμα της (και καλά έκανε) Αυτά είναι τα ωραία….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: