christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Πως ξεκίνησα να τρέχω στο βουνό, Μέρος Β

Απο το Χριστάκη Χριστοφή

Πριν λίγες μέρες δημοσίευσα ένα άρθρο με τίτλο «Πως ξεκίνησα να τρέχω στο βουνό». Για να βάλω όμως κάπως τα πράγματα στη θέση τους, επανέρχομαι σήμερα με ένα δεύτερο για το ίδιο θέμα, αφού στο πρώτο μίλησα για το ορεινό μας τρέξιμο στην Κύπρο, αφού τελείωσα τις σπουδές μου.

Η αλήθεια όμως είναι, ότι οι βάσεις για να αποκτήσω αυτή τη συνήθεια μπήκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στην Αθήνα, από τον προπονητή μου (και προπονητή του γιού μου Αντρέα σήμερα) κ. Σπύρο Σπύρου. Τότε κάναμε πρωταθλητισμό, και ο Σπύρος ανελλιπώς κατά τη διάρκεια της χειμερινής προπόνησης (συνήθεια που ακόμα κρατά) μας έπαιρνε δύο φορές τη βδομάδα και τρέχαμε σε ανήφορο. Κάποτε, έτσι για αλλαγή πηγαίναμε και τρέχαμε και στην παραλία, αφού στόχος και των δύο προπονήσεων ήταν η αντοχή στην αντίσταση.

Η μια προπόνηση γινόταν στη μέση της βδομάδας, συνήθως Τετάρτη, και άλλη το Σάββατο. Η προπόνηση της Τετάρτης γινόταν σε μια διαδρομή που υπάρχει πάνω από το Καλλιμάρμαρο Στάδιο στην Αθήνα. Η διαδρομή αυτή δεν γίνεται αντιληπτή από κάποιον που περνά μπροστά από το στάδιο με λεωφορείο, αυτοκίνητο ή ακόμα και πεζός. Ο χώρος πάνω από το στάδιο σχηματίζει ένα πέταλο 500 μέτρων, και είναι χώρος σύναξης αρκετών αθλητών και αθλουμένων. Ο χώρος αυτός είναι οργανωμένος (τουλάχιστον έτσι ήταν την τότε εποχή), με αποδυτήρια, αίθουσα βαρών και γραφεία.

Ο προπονητής μας κ. Σπύρος, ο οποίος είχε και έχει ένα πολύ σεβαστό όνομα στον ελληνικό χώρο του στίβου, μας κανόνισε και πηγαίναμε στον υπεύθυνο φύλακα,  και με το όνομα και την υπογραφή μας παίρναμε κλειδί για ντουλαπάκι στα αποδυτήρια, αφήναμε τα ρούχα μας και ξεκινούσαμε προπόνηση.

Θα κάνω μια παρένθεση εδώ και θα γράψω ένα περιστατικό που μόλις θυμήθηκα για αυτό το θέμα. Όποτε πηγαίναμε, οι εκεί φύλακες σχολίαζαν το γεγονός ότι τα ονόματα των Κύπριων είναι τόσο παράξενα. Εκτός των άλλων είχαμε Χριστοφή Χριστάκη (εμένα δηλαδή), Χριστοφόρου Χριστάκη και Χρίστο Χρίστου. Για εμάς αυτό ήταν πολύ φυσιολογικό, αφού σαν επίθετο έχουμε το όνομα του παππού μας, αλλά επειδή δεν ισχύει το ίδιο στην Ελλάδα τους φαινόταν πολύ παράξενο.

Μια μέρα που άργησα λίγο στο μάθημα της σχολής και πήγα τελευταίος, βρήκα όχι μόνο τους φύλακες αλλά και άλλους υπαλλήλους από τα γύρω γραφεία μαζεμένους γύρω από το βιβλίο που δίναμε τα ονόματα μας. Οι άνθρωποι διάβαζαν, ξαναδιάβαζαν και δεν πίστευαν στα μάτια τους. Το τι συνέβηκε ήταν ότι, ο φίλος μου ο Χρίστος αποφάσισε να πάρει την εκδίκηση του, όπως διαπίστωσα μόλις πήγα κοντά. Κρατώντας με δυσκολία τα γέλια μου, είδα ότι αντί το κανονικό του όνομα, έγραψε Γθιθτος Γθιθτου. Πέρα από το αστείο της υπόθεσης, το τραγικό είναι ότι ούτε καν υποψιάστηκαν ότι μπορεί να μην ήταν το κανονικό του όνομα. Αφού έβλεπαν παράξενα τα κανονικά μας ονόματα, φαντάζομαι πόσο παράξενο θα τους φάνηκε αυτό. Απο τότε, ακόμα και σήμερα αν βρεθούμε φίλοι της τότε εποχής τον φωνάζουν με αυτό το όνομα.

Επανέρχομαι στο θέμα του πέταλου γύρω από το Καλλιμάρμαρο, όπου προπονιούμαστε τις Τετάρτες. Αυτό το πέταλο ενωνεται με μονοπάτια, τα οποία ζώνουν από πάνω μέχρι κάτω τους δύο παρακείμενους λόφους.
Αφού μαζευόμασταν ξεκινούσαμε προπόνηση, η οποία κάποτε ήταν διαλειμματική, κάποτε συνεχόμενη, με ανηφόρες στα γύρω μονοπάτια των λόφων.

Ο λόφος που είναι αριστερά όπως βλέπουμε το στάδιο από το δρόμο, είναι πιο εύκολος, με διαδρομές μικρότερες και με μικρότερη κλίση. Η διαδρομή στα δεξιά όμως ήταν αρκετά δυσκολότερη και πολύ πιο κουραστική, ειδικά στους γρήγορους ρυθμούς που την ανεβαίναμε, αφού είμασταν όλοι ανταγωνιστικοί μεταξύ μας.

Το Σάββατο, κατά τη διάρκεια πάντα της χειμερινής περιόδου προπόνησης, δίναμε ραντεβού στην είσοδο του Καλλιμάρμαρου στάδιου, αφήναμε τις τσάντες μας στα αποδυτήρια, και από εκεί αρχίζαμε το τρέξιμο σε μια διαδρομή που οδηγούσε στον Υμηττό.  Κάναμε πάλι τόσο συνεχόμενες όσο και διαλειμματικές προπονήσεις.

Κάποτε είχαμε και φιλιξενούμενους από άλλα γκρουπ αθλητών, όπως τον Φώτη Κούρτη (φωτογραφία)Fotis Kourtis, τον Μπάμπη Μποσονίδη, τα αδέλφια Σπύρο και Παναγιώτη Χριστόπουλο κλπ.

Η διαδρομή αυτή ήταν γνωστή από πιο παλιά, και εκεί έπαιρνε τους αθλητές του και ο κ. Σταμάτης Σμυρνιώτης, προπονητής του δικού μας προπονητή κ. Σπύρου. Το γκρουπ του Σπύρου τότε είχε μεταξύ άλλων τους Μάριο Κασσιανίδη, Φίλιππο Φιλίππου, Βασίλη Διαουτάκη, Σταύρο Μερμήγκη κλπ. Χαρακτηριστικό του πόσο δυνατή ομάδα ήταν, είναι το γεγονός ότι αυτοί οι τρείς αθλητές ( Σπύρου, Φιλίππου, Κασιανίδης) είναι κάτοχοι συνολικά έξι παγκυπρίων ρεκόρ, 30 χρόνια μετά.

Συγκεκριμένα:

800Μ. ΣΠΥΡΟΣ ΣΠΥΡΟΥ ΓΣΠ 1.47.17 ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ 15.09.83
1500Μ. ΣΠΥΡΟΣ ΣΠΥΡΟΥ ΓΣΠ 3.39.76 ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ 22.07.83

5000Μ. ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΓΣΕ 13.34.29 ΡΙΖΙΟΝΕ 27.08.83

3000Μ.ΣΤΗΠΛ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΓΣΕ 8.24.01 ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ 15.09.83

10000Μ. ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΣΙΑΝΙΔΗΣ ΓΣΠ 28.26.87 ΠΡΑΓΑ 19.06.81
ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΣΙΑΝΙΔΗΣ ΓΣΠ 2:19.51 ΜΠΡΙΣΠΑΙΗΝ 08.10.82

Μια από τις διαδρομές, στο ύψος της Πανεπιστημιούπολης λίγο πιο πάνω από την φοιτιτική εστία των Ηλυσίων, ήταν μετρημένη ακριβώς 1 χιλιόμετρο. Εκεί κάναμε έξι κομμάτια, με επιστροφή χαλαρό τρέξιμο. Οι χρόνοι που κάναμε στην ανάβαση, με πρώτο της ομάδας τον Νίκο Βασιλείου, ήταν γύρω στα 3:12 το χιλιόμετρα, με όλους μας να τερματίζουμε σε απόσταση 5-6 μέτρων ο πρώτος από τον τελευταίο.

Χαλαρό τρεξιμο για επιστροφή, μπάνιο, και συνήθως γαλακτομπούρεκο, κατεϊφι ή ρυζόγαλο κερασμένα από το Σπύρο.

Τελειώνοντας το πανεπιστήμιο είχα αρκετό χρόνο, και αποφασίσαμε με τον συναθλητή μου Μάριο Πατσαλίδη (σημερινό προπονητή στο ΓΣΠ) να τρέξουμε Μαραθώνιο. Ο συναθλητής μας Αντρέας Ηλία (γνωστός ώς «γύπας») έπαιρνε το μηχανάκι του και με βοηθούσε. Μπροστά αυτός και πίσω εγώ τρέχοντας σε γρήγορο, παρατεταμένο και κουραστικό ρυθμό, ανέβαινα τον Υμηττό μέχρι το σημείο που επιτεπόταν, πριν δηλαδή τον περιφραγμένο χώρο που είναι οι κεραίες.

Οι προπονήσεις που μπορεί κάποιος δρομέας να κάνει στο βουνό ποικίλουν. Διαλειμματική, συνεχόμενη, διάρκεια, ένταση εξαρτόνται από τη φυσική κατάσταση του δρομέα, την ηλικία του και γενικά τους στόχους του.

Η προπόνηση στο βουνό πρόσεξα ότι με βοηθούσε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της βδομάδας που ακολουθούσε. Ένοιωθα δυνατός και σταθερός στο τρέξιμο μου. Το σώμα μου δεν λύγιζε, ούτε χαλούσε η δρομική μου οικονομία. Όσο περνούσαν οι βδομάδες η αντοχή μου βελτιωνόταν, και είχα περισσότερη αντοχή στην κούραση, ενώ ήμουν και πιο αποφασιστικός στις προπονήσεις μου.

Όταν γυμναζόμουν στο στίβο έτρεχα γρήγορα χωρίς να νοιώθω ιδιαίτερη κούραση, ένοιωθα σαν να πετούσα πάνω από το έδαφος, ενώ το σώμα μου είχε και πιο γρήγορη επαναφορά.

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Panicos Tsangarides

    Ρε Χριστακη μακαρι οσοι διαβαζουν τα οσα γραφεις να καταλαβαινουν εστω και τα μισα απο αυτα και θα γινουν ολοι ανεξαιρετως καλυτεροι. Τοση γνωση και τοση σοφια γρσμμενη σε απλα ελληνικα σε ενα αρθρο. Αν εχουν εστω και την παραμικρη αμφιβολια ας κανουν μια ερευνα να δουν ποσο σημαντικο ρολο παιζει η διαλειμματικη προπονηση σε υψομετρο και σε ανηφορα σε ολη την φιλοσοφια των Κενυατων δρομεων. Απλα σας αναφερω οτι το υψομετρο στη περιοχη Ngong Hills Kenya (Paul Tergat) ειναι 1700μ πανω απο το επιπεδο θαλασσης ενω σε αλλες περιοχες σνεβαινει στσ 2300μ. Γιαυτο τρεχουν 3λ/χμ για ολο το μαραθωνιο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: