christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Οι ιπποδρομιακές μας συναντήσεις

Χριστάκης ΧριστοφήΑπό τον Χριστάκη Χριστοφή

Η οικογένεια μου ήταν από τις πρώτες στην Κύπρο που ασχολούνταν με την εκτροφή και αναπαραγωγή αλόγων. Ο θέιος Κώστας, ο μεγάλος της οικογένειας, διατηρούσε φάρμα αλόγων. Η δυνατότητα της φάρμας, αν θυμάμαι καλά, ήταν για να φιλοξενεί γύρω στα 30 άλογα σε σταύλους και άλλα τόσα στους έξω, υπαίθριους χώρους.

Θυμάμαι ο θείος είχε άλογα για αναπραγωγή, μικρά πουλαράκια που ετοιμάζονταν για τον ιππόδρομο, άλογα κούρσας που έρχονταν στη φάρμα για ξεκούραση μετά από σειρά αγώνων που έδωσαν.

Ο πατέρας μου συνήθιζε κάθε Κυριακή να μας παίρνει βόλτα στον Ιππόδρομο. Μετά το μεσημεριανό φαγητό παίρναμε το λεωφορείο και κατεβαίναμε από το (κατεχόμενο τώρα) χωριό μου Γερόλακκο στον Ιππόδρομο στη Λευκωσία. Πριν μπούμε μέσα, ο πατέρας έδινε 10 σελίνια σε μένα και άλλα τόσα στον αδελφό μου. Αυτά, μας έλεγε είναι για να περάσετε ολόκληρη την εβδομάδα. Αν θέλετε μπορείτε να στοιχηματίσετε στα άλογα, αν χάσετε όμως τα χρήματα σας δεν πρόκειται να πάρετε άλλα μέχρι την επόμενη Κυριακή.

Ο αδελφός μου ο Ρένος πάντα ήταν συγκρατημένος. Συνήθως δεν έπαιζε καθόλου, και αν θα έπαιζε θα ήταν για κάποιο άλογο της οικογένειας που πίστευε ότι θα κερδίσει, και μόνο 2 από τα 10 σελίνια του. Εγώ ήμουν κάπως πιο «ανοικτοχέρης» και στοιχημάτιζα μέχρι 4 σελίνια, όπου έπαιζα από 2 σελίνια σε δύο ιπποδρομίες. Αν τα έχανα στεναχωριόμουν πάρα πολύ και τα έκλαιγα για ολόκληρη βδομάδα, μέχρι να πάρω το επόμενο Κυριακάτικο δεκασέλινο.

Οι εικόνες και τα συναισθήματα της Κυριακής είχαν αντίκτυπο την βδομάδα που θα ακολουθούσε. Σχεδόν όλα τα παιδιά της γειτονιάς ήταν ξαδέλφια μου. Η αυλή του σπιτιού μου συνόρευε με ένα χωράφι, όπου και τα δύο μαζί δημιουργούσαν ένα μεγάλο «ιπποδρομιακό στίβο».

Μετά το σχολείο όλα τα παιδιά της γειτονιάς μαζευόμασταν για παιγνίδι. Ένα από τα παιγνίδια που παίζαμε σε σταθερή βάση ήταν οι ιπποδρομίες, όπου παίζαμε τρέχοντας. Ο καθένας απο εμάς είχε και ένα όνομα αλόγου, με το οποίο λαμβάναμε μέρος στους αγώνες που διοργανώναμε στο «στίβο» μας. Αν και δεν είχαμε την ίδια ηλικία (εγώ θυμάμαι είχα μια διαφορά 4-5 χρόνια από τα ξαδέλφια μου), οι αλογοδρομίες είχαν μεγάλο ενδιαφέρον στη γειτονιά.

Είχαμε μάλιστα θεσπίσει και κανόνες, τους οποίους θυμάμαι μέχρι σήμερα, και που χάρη σε αυτούς ποτέ δεν είχαμε προστριβές μεταξύ μας.

Οι κανόνες αυτοί έδιναν περισσότερο ενδιαφέρον στις ιπποδρομιακές μας συναντήσεις, αφού βοηθούσαν να γίνεται το παιγνίδι πιο ανταγωνιστικό.

Οι βασικοί κανόνες ήταν:

1) Αν κάποιος αισθανόταν κουρασμένος, μπορούσε να αποσυρθεί από την επόμενη κούρσα.

2) Όλοι είχαμε μαζί μας από ένα κουβά (τον κουβά σφουγγαρίσματος της μαμάς μας). Όποιος κέρδιζε τον αγώνα έβαζε στον κουβά του μια πέτρα, και στον επόμενο αγώνα που ακολουθούσε σε μερικά λεπτά, έτρεχε μαζί με τον κουβά του με την πέτρα. Αν κατάφερνε να κερδίσει και τον επόμενο αγώνα, τότε έβαζε ακόμα μια πέτρα στον κουβά του. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, κάποια στιγμή, από το βάρος που κουβαλούσε να μην μπορεί να κερδίσει πλέον τον αγώνα. Αυτό έδινε την ευκαιρία και σε άλλα παιδιά να κερδίζουν την πρώτη θέση, ακόμα και κατά πολύ μικρότερα.

3) Οι κούρσες ήταν κάθε φορά και σε διαφορετική απόσταση. Είχαμε αγώνες ενός γύρου, δύο, τριών κλπ. Μπορεί να πει κάποιος σήμερα ότι τρέχαμε αποστάσεις ταχύτητας, ημιαντοχής και αντοχής.

4) Τα κορίτσια της γειτονιάς δεν λάμβαναν μέρος στις συναντήσεις αυτές.

5) Κάποιες κούρσες γίνονταν βάση της ηλικίας και της τάξης που πηγαίναμε στο σχολείο.Σε αυτές τις κούρσες δεν υπήρχε ο κανόνας με τον κουβά και την πέτρα. Υπήρχε όμως άλλος κανόνας, όπου ο νικητής μιας κούρσας μεταξύ συνομίληκων μπορούσε να λάβει μέρος στην κούρσα με τα παιδιά της μεγαλύτερης τάξης. Κέρδιζα συχνά αυτό το δικαίωμα, και πολλές φορές αν έλειπε ο μεγάλος μου ξάδελφος ή αν κρατούσε κουβά με πέτρα μέσα, κέρδιζα και αυτή τη κούρσα. Ήμουν όπως έλεγαν το αυτσάϊτερ του αγώνα, έκφραση που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα σοτν Ιππόδρομο.

Το ότι κατάφερνα να τρέχω και να συναγωνίζομαι με τους πιο μεγάλους μου έδινε ένα έξτρα κίνητρο. Κατάβαλλα θυμάμαι μεγαλύτερη προσπάθεια για να αλλάξω τάξη στις αξέχαστες για μας ιπποδρομιακές μας συναντήσεις.

6) Ο καλύτερος αγώνας γινόταν το Σάββατο το απόγευμα, ο αγώνας Κυπέλλου όπως τον ονομάζαμε. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν τα παιδιά-άλογα που κέρδιζαν κατά την διάρκεια της βδομάδας που πέρασε τουλάχιστον τρείς νίκες. Δίνονταν όμως το δικαίωμα συμμετοχής και σε όποιο παιδί κατάβαλλε και το ανάλογο αντίτιμο, μια μαυρότσιχλα. Οι μαυρότσιχλες αυτές μαζεύονταν και τις έπαιρνε ο νικητής του αγώνα. Τα παιδιά που δεν προκρίθηκαν ή δεν μπορούσαν να φέρουν μια μαυρίτσιχλα συμμετείχαν σαν κριτές ή θεατές του αγώνα. Σκορπίζονταν στον εσωτερικό διάδρομο και έλεγχαν τα παιδιά που συμμετείχαν για να μην βγούν από τον «ιπποδρομιακό στίβο» και κερδίσουν πλεονέκτημα.

Ο αγώνας κυπέλλου δεν είχε πάντα την ίδια απόσταση. Το πρώτο Σάββατο της βδομάδας τρέχαμε δύο γυρούς, το δεύτερο τρείς κλπ.

Όπως αντιλαμβάνεστε, το τρέξιμο στη ζωή μου το άρχισα από αυτή τη διαδικασία παιχνιδιού. Μέσα από το παιχνίδι διασκέδαζα, ανταγωνιζόμουν με τα άλλα παιδιά και τον εαυτό μου, έτρεχα γρήγορα, απολάμβανα την ταχύτητα.

Η προσπάθεια αυτή με γέμιζε αυτοπεποίθηση, αφού κέρδιζα τον σεβασμό και την αναγνώριση από τα άλλα παιδιά της γειτονιάς.

Αυτό που κάναμε εμείς τότε στις γειτονιές των χωριών μας μπορείτε να το βρείτε οργανωμένο σε συλλόγους στίβου με ακαδημίες, όπου τα παιδιά σας με ασφάλεια θα μπορούν να τρέχουν με τους φίλους τους παίζοντας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: