christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Το κότσι στους δρομείς, πρακτικές λύσεις και τεχνικές δεσίματος των κορδονιών

Εκτος από τη σωστή τεχνική τρεξίματος που πρέπει να έχει κάθε δρομέας, οφείλει :

1) Να επιλέγει παπούτσια αναλόγως του τύπου των ποδιών του, και

2) Να έχει σωστή τεχνική δεσίματος των κορδονιών στα παπούτσια του, αναλόγως με τον τύπο του ποδιού του.

Αυτό το έμαθα μετά που απόκτησα το «παράσημο» στο πόδι μου, λόγω της πολύχρονης μου υπηρεσίας στο άθλημα:  ένα κότσι (halluxrigidus), εξόγκωμα δηλαδή στο πλάι του μεγάλου δάκτυλου του ποδιού μου, το οποίο ουσιαστικά είναι είδος αρθρίτιδας. Μπορεί να είναι προς τα πάνω, όπως το δικό μου, ή προς τα πλάγια, το οποίο είναι ακόμα πιο δύσκολο, αφού μετακινεί σιγά-σιγά το μεγάλο δάκτυλο προς τα υπόλοιπα.

Αυτό το παθαίνει κανείς, είτε από κληρονομικότητα, είτε από σφικτά και ακατάλληλα παπούτσια (όπως παπούτσια ποδηλασία σε μικρότερο μέγεθος) είτε από κακομεταχείρηση των ποδιών, όπως τα πολλά χιλιόμετρα που τρέχουμε συστηματικά.

Όταν πλέον η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και ο πόνος δεν μου επέτρεπε να τρέχω ελεύθερα, αποφάσισα να πάρω τα μέτρα μου.  Αν και μια πιθανότητα είναι η εγχείρηση, ούτε που συζητώ τέτοιο ενδεχόμενο. Πρώτο πρόβλημα ήταν να μπορώ να τρέχω χωρίς πόνο. Αυτό το κατάφερα αρχικά, ανοίγοντας ένα παράθυρο στο παπούτσι που είχα.

Έκανα κάτι παρόμοιο και στα υπόλοιπα μου παπούτσια, βελτιώνωντας την τεχνική μου στο άνοιγμα παραθύρων σταδιακά, έτσι που οι τρύπες να γίνονται όλο και μικρότερες.

Αυτή όμως ήταν προσωρινη λύση.

Τα πιο σημαντικά σημεία που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψην για να μπορούν τα άτομα με τέτοια προβλήματα να συνεχίσουν να τρέχουν, είναι:

1) Αμέσως να αλλάξουν παπούτσια, επιλέγοντας παπούτσια τα οποία να έχουν αρκετό χώρο στο μπροστινό σημείο του ποδιού. Υπάρχουν μάρκες αθλητικών παπουτσιών, οι οποίες έχουν μεγέθη και για το πλάτος του ποδιού, προτιμήστε αυτού του είδους παπούτσια. Αυτό γιατί, από τη στιγμή που απευθύνονται για άτομα με πλατύ μπροστινό μέρος του ποδιού (wide forefoot), και ο σχεδιασμός τους θα είναι προς αυτή τη κατεύθυνση. Επίσης, κάπου εδώ αποχαιρετούμε το παλιό μας μέγεθος παπουτσιών, αφού πλέον πρέπει να αγοράζουμε παπούτσια ένα μέγεθος πιο πάνω. Εγώ πλέον, στη μάρκα που επέλεξα να χρησιμοποιώ, από 43 , 43,5 που φόραγα με τα υπόλοιπα μου παπούτσια, τώρα φορώ 44.5 και 2Ε στο πλάτος.

2) Εκτός από πλατύ μπροστινό μέρος, πρέπει επίσης η σόλα στο μπροστινό μέρος να είναι σχετικά σκληρή, για να μην επιβαρύνεται περισσότερο η ήδη ταλαιπωρημένη άρθρωση του μεγάλου δάκτυλου.

3) Η ίδια αλλαγή πρέπει να συμβεί και στα παπούτσια καθημερινής χρήσης. Για μας τους άντρες αυτό είναι ευκολότερο, απλά παίρνουμε μεγαλύτερα παπούτσια, με τετραγωνικό μπροστινό μέρος και σκληρή σόλα και όλα καλά. Με τις γυναίκες όμως, οι οποίες είναι και το 70% του συνόλου των ατόμων που έχουν τέτοια προβλήματα, τα πράγματα έιναι διαφορετικά. Είναι ακατανότητο για μένα το πόσο πόνο είναι πρόθυμες να αντέξουν, μόνο και μόνο για να βάλουν τα στενά και ψηλοτάκουνα τους παπούτσια. Αυτό είναι όμως καταστροφικό για τις κοπέλλες που ήδη έχουν αποκτήσει κάποιο κότσι, και ειδικά για τις δρομείς, οι οποίες ρισκάρουν να μην τρέξουν ξανά εκτός αν κάνουν εγχείρηση αποκατάστασης του.

4) Πρέπει η άρθρωση να ανακτήσει την κινητικότητα της. Ίσως όχι 100%, αλλά όσο γίνεται πρέπει να κινείται. Αυτό μου το έμαθε ο φίλος φυσιοθεραπευτής Γιώργος Πέγγας, ο οποίος απελπίστηκε με τια αντισυμβατικές μου μεθόδους και προσπαθεί τουλάχιστον με κάποιες λύσεις τις οποίες μπορώ να κάνω μόνος μου να με κατευθύνει. Σε αυτή τη περίπτωση, κινητικότητα δεν γίνεται σε φάση που υπάρχει πόνος. Όταν ο πόνος υποχωρήσει, κινούμε το μεγάλο δάκτυλο πάνω, κάτω και κυκλικά τόσο αριστερά όσο και δεξιά, εννοείται μέχρι εκεί που δεν πονά.

5) Να δένουν τα κορδόνια των παπουτσιών τους με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να αφήνουν χώρο στο κότσι και να μην πιέζεται. Εμένα για παράδειγμα, με βολεύει απλά να μην περνώ το κορδόνι από τις πρώτες, πιο χαμηλές τρύπες.

6) Αν είναι πάνω από 60-65 κιλά, να ξεχάσουν τα πολύ ελαφριά αγωνιστικά παπούτσια σε αγώνες περαν των 5 χιλιομέτρων και σε προπονήσεις με πολλά χιλιόμετρα.

7) Κάτι άλλο που με βοήθησε όταν ο πόνος ήταν οξύς, είναι ότι έτρεχα συχνά σε μαλακές επιφάνεις (άμμο, γρασίδι) ξυπόλυτος, κάτι που δεν με πόναγε καθόλου αφού το πονεμένο κότσι δεν ακουμπούσε στο παπούτσι.

Τώρα, ψάχνοντας το συγκεκριμένο θέμα, έμαθα και αρκετά χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το δέσιμο των κορδονιών για δρομείς με άλλου είδος προβλήματα στα πόδια, όπως:

1) Υψηλό πάνω μέρος (στήθος) του πέλματος

Σε αυτή τη περίπτωση, μπορεί ο αθλητής να περάσει κανονικά τα κορδόνια του στις πρώτες δύο τρύπες, και μετά, στο σημείο που το πόδι του είναι ψηλό και το κανονικό δέσιμο των παπουτσιών του θα τον σφίγγει, να τα περάσει για 2,3 τρύπες από την ίδια πλευρα. Έτσι θα μειώσει την πίεση στην περιοχή, Στις τελευταίες τρύπες προς τον κόμπο συνεχίζει με το κανονικό του δέσιμο.

 

 

 

 

 

 

 

2) Χαλαρώνουν συνεχώς τα κορδόνια του.

Ένα εξαιρετικό τρικ σε αυτή τη περίπτωση, είναι το εξής, Στις τελευταίες δύο τρύπες αριστερά και δεξιά πριν τον τελικό κόμπο, περνούμε τα κορδόνια ακόμα μια φορά στην ίδια τρύπα, προς τα πίσω, δημιουργώντας κάτι σαν θηλειά. Στη συνέχεια, το κάθε κορδόνι πάει μέσα από την αντίθετη θηλειά, τα σφίγγουμε όσο θέλουμε, και δένουμε κανονικά τον κόμπο μας. Αυτή την τεχνική την χρησιμοποιώ και εγώ.

 

 

 

3) Στενό πόδι.

Σε αυτή τη περίπτωση, ο αθλητής ή η αθλήτρια αφού αυτό το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν περισσότερο οι γυναίκες, μπορεί απλά να κάνει μια ή δύο φορές στο κέντρο του παπουτσιού τις πιο πάνω (2) θηλειές.

 

 

 

 

 

 

 

4) Πλατύ μπροστινό μέρος του ποδιού

Αυτό είναι αναλόγως τις περίπτωσης. Εμένα για παράδειγμα με βολεύει απλά να μην περνώ την πρώτη τρύπα των κορδονιών και μετά να συνεχίζω κανονικά το δέσιμο. Ένας άλλος τρόπος είναι κάτι παρόμοιο με το πρώτο (1) αλλά αντί να το περάσει από τις πρώτες δύο τρύπες να το περάσει μόνο από την πρώτη.

 

 

 

 

 

 

 

5) Κορδόνια που λύνονται

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ λάθος, ειδικά σε αγώνα, το οποίο όμως συμβαίνει τόσο συχνά, ακόμα και σε υψηλού επιπέδου αθλητές. Υπάρχουν δρομείς οι οποίοι χρησιμοποιούν παραμάνες για να τα συγκρατούν μεταξύ τους. Αυτό δεν το δοκίμασα ποτέ και δεν μου ακούγετε και τόσο σωστό, αφού εκτός των άλλων μπορεί να ανοίξει η παραμάνα και να τρυπήσει το πόδι του αθλητή. Όταν ασχολούμουν με την πάλη, οι αθλητές ήταν υπόχρεοι για να μην λύνονται τα κορδόνια τους, να τα δένουν μεταξύ τους με κολλητική ταινά, κάτι που έλεγχαν οι διαιτητές πριν τον αγώνα. Καλή λύση αλλά πάλι, πρώτο είναι χρονοβόρα και δεύτερο θα δυσκολέψει τον αθλητή αν θέλει να τα σφίξει ξανά στη μέση της προπόνησης του. Ίσως μόνο για αγώνες, και αφού δοκιμαστεί στην προπόνηση.

Αυτό που κάνω εγώ και δεν μου λυθηκαν ποτέ (ελπίζω να μην ματιαστώ μόνος μου) είναι το εξής:

Πρώτα σφίγγω τα παπούτσια μου όσο θέλω με τον κόμπο της εικόνας 1.

Μετά αντί διπλό κάνω τριπλό κόμπο.

Μετά δένω και τις θηλειές μεταξύ τους

Τέλος, το πιο βασικό, κρύβω τόσο τις θηλειές όσο και τα εναπομείναντα κορδόνια κάτω από τα άλλα.

 

6) Είναι τέλος γνωστό, ότι οι τριαθλητές είναι οι πιο «ψαγμένοι» αθλητές όσο αφορά τον εξοπλισμό τους.Πολλοί νεωτερισμοί στο κολύμπι, στο ποδήλατο και τρέξιμο οφείλονται στους τριαθλητές. Ένας από αυτούς είναι και τα ελαστικά κορδόνια παπουτσιών, τα οποία χρησιμοποιούν στους αγώνες τους, έτσι ώστε να μην χάνουν καθόλου ώρα δένοντας τα παπούτσια τους στην αλλάγή από ποδηλασία στο τρέξιμο. Πολλοί συναθλητές μου τα χρησιμοποιούν και στα κανονικά τους παπούτσια τρεξίματος στην προπόνηση, καθώς και στους αγώνες τρεξίματος. (εγώ λόγω του προβλήματος μου προτιμώ τα παραδοσιακά κορδόνια). Τα τριαθλητικά λαστιχάκια, εκτος των άλλων δεν λύνονται ποτέ, αφού τα συγκρατά μια ειδική μπαλίτσα.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν είμαι γιατρός ή κάτι ανάλογο, σαν γυμναστής δεν διδάκτηκα κάτι ανάλογο στη σχολή μου, απλά μοιράζομαι πληροφορίες οι οποίες βοήθησαν στην περίπτωση μου, δεν σημαίνει ότι μπορεί να βοηθήσουν και σε άλλες περιπτώσεις. Επίσης, εννοείτε ότι δεν έχω σκοπό ή λόγο να διαφημίσω κάποια συγκεκριμένη μάρκα παπουτσιών.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Εξαιρετικό άρθρο Χρίστο.

    Μου αρέσει!

  2. Μπράβο coach.Τίτλος του επόμενου βιβλίου: «Λύστε τα προσωπικά σας προβλήματα εύκολα και πρακτικά» Κάτι θα έχεις και για μένα.

    Μου αρέσει!

    • Θα σε κανονίσω και εσένα μην ανυσηχείς, αλλά πρέπει να δώσεις το παράγγελμα ότι είσαι έτοιμος σε όλους τους τομείς

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: