christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Ο αγώνας του Χριστάκη

Ένας από τους συνοδοιπόρους μου στα 30+ χρόνια που αθλούμαι είναι ο φίλος και μπορώ να πώ μέντορας Χριστάκης Χριστοφή. Αν και εγώ πέρασα από διάφορα αθλήματα μέχρι να καταλήξω στις μεγάλες αποστάσεις και στο τρίαθλο, αυτός βρήκε το ταλέντο του από μικρός, και πάντα διακρινόταν σε αγώνες από 3000 μέτρα με φυσικά εμπόδια μεχρι ανωμάλους και ημιμαραθώνιους (1:11:15).

Έχουμε μια μεγάλη διαφορά όσο αφορά όμως τη φιλοσοφία μας. Εγώ προπονούμαι με σκοπό να αγωνιστώ σε αγώνες. Κίνητρο μου είναι ο ανταγωνισμός και το κυνήγι των επιδόσεων που έκανα τα προηγούμενα χρόνια. Πιστεύω ότι χωρίς την συμμετοχή σε αγώνες δεν θα γυμναζόμουν τόσο εντατικά.

Ο Χριστάκης, αντιθέτως αποσύρτηκε από την αγωνιστική δράση εδώ και 20 περίπου χρόνια. Αν και γυμνάζεται το ίδιο εντατικά με μας, αρνείται να αγωνιστεί γιατί, όπως λέει, φοβάται μην του κολλήσει ξανά το μικρόβιο του πρωταθλητισμού.  Μόνο μια φορά αθέτησε την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό του να μην παίρνει μέρος σε αγώνες και αυτό για ιερό σκοπό: Σε κάποιο ημιμαραθώνιο στη Πάφο, πριν 6-7 χρόνια, ήρθε με την οικογένεια του για να παρακολουθήσει τον αγώνα και τους αθλητές που προπονούσε. Στον αγώνα θα έπαιρνε μέρος και ο φίλος και συναθλητής μας Σταύρος, ο οποίος είναι τυφλός, και τρέχει με τη συνοδεία του Ιάκωβου, κρατώντας μαζί ένα σκοινάκι. Την προηγούμενη νύκτα αρρώστησε ο Ιάκωβος, και έτσι ο Σταύρος βρέθηκε στον αγώνα χωρίς ζευγάρι μην μπορώντας να παρηγορηθεί για το γεγονός ότι δεν θα έτρεχε τελικά. Μόλις το έμαθε ο Χριστάκης αμέσως δανείστηκε ρούχα και παπούτσια και συνόδευσε το Σταύρο στα 21 χιλιόμετρα, δείχνοντας το ποιόν του χαρακτήρα του.

Για να είμαι πιο ακριβής, έπρεπε να πώ ότι ο Χριστάκης δεν αγωνίζεται σε «επίσημους» αγώνες. Αυτό γιατί, δημιούργησε δύο αγώνες στους οποίους αγωνίζεται μόνος του με στόχο το χρόνο. Ο ένας είναι στο δάσος του Μαχαιρά, μια απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων εξοντωτικού ανήφορου. Συγκεκριμένα, όπως λέει, από τον πρώτο πεύκο μετά το γεφύρι το εκδρομικού χώρου, μέχρι τον τελευταίο πεύκο στη στροφή όπου τελειώνει το ανήφορο.

Σε αυτό του τον αγώνα μας ταλαιπωρεί και ‘μας, περίπου κάθε 2 μήνες, χωρίς βέβαια να μπορούμε να τον πλησιάσουμε, αφού στο ανήφορο είναι ασυναγώνιστος.

Τον άλλο του αγώνα-προσκύνημα, τον πραγματοποίησε σήμερα., 16.6.2012. Συγκεκριμένα, μια φορά το χρόνο ξεκινά από το γυμναστήριο του, Health and Motion, το οποίο είναι δίπλα από το English School, (περιοχή προεδρικού μεγάρου) και τρέχοντας πάει και προσκυνά στο μοναστήρι του Μαχαιρά, μια απόσταση περίπου 40 -42 χιλιόμετρα, όλη ανηφορική.  Χρειάστηκε περίπου 3:30 ώρες. Μαζί του φέτος όπως και περσι, ο ανεκδιήγητος Σέργιος Νικολαίδης. Τον χαρακτηρίζω έτσι γιατί, τελευταία φορά που έτρεξε σοβαρά ήταν πριν 1-2 μήνες, και από τότε έβαλε 8 κιλά, αφού θυμήθηκε τις ρίζες του σαν bodybuilder και αποφάσισε να γυμναστεί εντατικά με βάρη. Μόλις όμως άκουσε ότι ο «δάσκαλος» θα πήγαινε σήμερα το πρωί αποφάσισε να τον ακολουθήσει και όπου τον βγάλει. Τελικά τα κατάφερε και ο Σέργιος.

Άξιο το προσκύνημα σας!

 

 

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Αυτα ειναι που δινουν δυναμη και θετικη ενεργεια σε μια τους μικρους (οχι σε ηλικια) ‘αθλητες’… Χιλια μυρια ΜΠΡΑΒΩ!!! Και στο Χριστο και στον Σεργιο και στον Σταυρο και στον Ιακωβο…κ σε σενα Χριστο που τα προβαλεις και προπονεις τοσο κοσμο…και σε ολους τους φιλους και συν-Δρομεις που αλλαξαν την ζωη μου τα τελευταια 2 χρονια!! Κανεις μεγαλο εργο Χριστο να ξερεις και μας δινεις κι εμας δυναμη…(Ετσι ερκετε μου να βαλω τα Salomon μες το Λαλλαρο τζιε να φκω την Ατοβρυση!!).. Ενα ΜΕΓΑΛΟ ευχαριστω φιλε!!

    Μου αρέσει!

    • Πααρακαλώ Ηλιόφωτε, εγώ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Θα διαφωνήσω με αυτό που λες «μικροί» αθλητές. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Όλοι αξίζουν σεβασμό ανεξαρτήτως επίδοσης και απόδοσης.

      Μου αρέσει!

  2. Ανώνυμος

    RESPECT

    Μου αρέσει!

  3. Δεν υπάρχουν «Μικροί» και «μεγάλοι» είμαστε όλοι μέλη τις ίδιας δρομικής κοινότητας που ο κάθε ένας δίνει τον δικό του αγώνα και όλοι μαζί τον κινώ μας αγώνα για τα ιδανικά του αθλητισμού.
    Μπράβο στον δάσκαλο, τον φίλο και τον προπονητή μου , ευχαριστούμε Χρίστο για το όμορφο κείμενο

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Το «προσκύνημα» μου | christostriathlon

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: