christostriathlon

ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΘΛΟΥ,ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Ιστορίες του δρόμου ενός Πατίνιου

Με χαρά βλέπω την προσπάθεια του συναθλητή μου Κώστα Πατίνιου να μεταφέρει στο χαρτί αυτό που βιώνουμε καθημερινά, καθ’ όλη σχεδόν την μέχρι τώρα ζωή μας.  Ετοιμάζει ένα καινούργιο βιβλίο για τη καθημερινότητα ενός δρομέα, που όσο και αν ονομάζει τις ιστορίες του φανταστικές, όλο και κάτι μας θυμίζουν. Να τι έγραψε στο τελευταίο άρθρο στο μπλοκ του:

Από τις «Ιστορίες του δρόμου ενός δρομέα» όπου η φαντασία και η πραγματικότητα μπερδεύονται γλύκα και με ήρωα τον Άρη επιχειρώ να γράψω ένα διήγημα.

Ο Άρης ήταν από τα παιδιά που, αν γεννιόταν δυο  δεκαετίες αργότερα από τη μέρα που γεννήθηκε, σίγουρα θα τον χαρακτήριζαν ως ένα παιδί με στοιχεία ελλειμματικής  συγκέντρωσης και υπερκινητικότητας. Τότε, όμως, στο περιβάλλον του τον χαρακτήριζαν απλώς ζωηρό και άτακτο, έξυπνο αλλά τεμπέλη και μέτριο προς κακό μαθητή. Έντονα ακόμα τα σημάδια της προσφυγιάς, καταγόμενος από την επαρχία της Κερύνειας, βρέθηκε να κατοικεί μαζί με τους γονείς και τα άλλα τρία του αδέλφια σε ένα μικρό ενοικιαζόμενο σπίτι στην πράσινη γραμμή, κοντά στον ιππόδρομο στον Άγιο Δομέτιο.

Τα χρόνια της φοίτησής του στο δημοτικό σχολείο τα πέρασε στο περιθώριο, στο περιθώριο από τους δασκάλους λόγω των μαθησιακών του δυσκολιών, στο περιθώριο και από τους συμμαθητές του κατά τα διαλείμματα είτε γιατί ήταν πολύ αδέξιος είτε γιατί δεν του άρεσε· για τον ένα ή τον άλλο λόγο, μπάλα δεν κλώτσησε ποτέ του.

Του άρεσα τα μοναχικά παιχνίδια. Γυρνούσε τις γειτονιές, σκαρφάλωνε σε δέντρα και στέγες, έβρισκε φωλιές πουλιών και μάζευε τα αυγά τους ή τα μικρά σπουργίτια, τα οποία προσπαθούσε να μεγαλώσει. Τα ομαδικά παιχνίδια τα βαριόταν, γιατί έπρεπε να ακολουθεί κανόνες, έπρεπε να δείχνει «πνεύμα ομαδικότητας» και εκείνη την εποχή αυτό το «χάρισμα» δεν το διέθετε.

Στα μόνα παιχνίδια που σημετιχε μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς ήταν οι αγώνες δρόμου που διοργάνωναν  στην γειτονιά. Ευτύχισε να μεγαλώσει την εποχή που υπήρχαν ακόμα η αλάνες , εκεί διαγωνιζόταν και το ευχαριστιόταν γιατί φαινόταν να ξεχωρίζει και αυτό τον έκανε να αισθάνεται όμορφα. Αλλά το ποιο αγαπημένο του παιχνίδι ήταν να καβαλά το ποδήλατο του και να πηγαίνει πέντε έξι χιλιόμετρα δρόμο από το σπίτι του κοντά στο αεροδρόμιο Λευκωσίας και να κυνηγά με τα πόδια τα περδίκια. Μόλις εντόπιζε τα περδίκια τα έκανε να πετάξουν και άρχιζε να τα κυνηγά με τα πόδια , παρατηρούσε που θα προσγειωθούν και συνέχιζε να τρέχει προς το μέρος τους  για να τα τρομάξει και αυτά με την σειρά τους και πάλη απογειώνονταν για να προσγειωθούν καμιά εκατοστή μέτρα πάρα πέρα, αυτή η διαδικασίας επαναλαμβανόταν για τέσσερις πέντε φορές μέχρι που τα περδίκια δεν είχαν πλέων δύναμη να πετάξουν. Έτρεχαν όμως  για να ξεφύγουν από τον Άρη που συνέχιζε να τα κυνηγά μέχρι που να πιάσει ένα από αυτά στα χέρια του. Σε αυτό το «άθλημα» μάλιστα επιδιδόταν και άλλη νεαροί της περιοχής του και ο Άρης είχε να παινεύετε πως μέσα σε ένα χρόνο κατάφερε με αυτό τον τρόπο να αιχμαλωτίσει δεκαοκτώ πέρδικες ,αριθμός ρεκόρ για πολλά χρόνια στην γειτονιά.

Το σπίτι του ήταν το τελευταίο της γειτονίας που απέκτησε τηλεόραση, μια μαυρόασπρη NEC δεκατεσσάρων ιντσών. Την ίδια ώρα ο γείτονάς τους ο κ. Κωστής προχωρούσε τη γειτονιά ένα βήμα πιο μπροστά τεχνολογικά, όντας περήφανος για την πρώτη έγχρωμη τηλεόραση, είκοσι επτά ιντσών, που αγόρασε.

Τους ζεστούς καλοκαιρινούς  μήνες του 1984 η έγχρωμη τηλεόρασης του κ. Κωστή είχε την τιμητική της. Την έβγαζε έξω στη βεράντα και μαζεύονταν όλοι οι περίοικοι, για να δουν για πρώτη φορά σε απευθείας μετάδοση τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάγονταν, από τις 28 Ιουλίου μέχρι και τις 12 Αυγούστου, στο Λος Άντζελας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Άρης δώδεκα – δεκατριών χρόνων τότε καθόταν ή ακουμπούσε στα κάγκελα της περίφραξης του σπιτιού και παρακολουθούσε όση ώρα είχε αναμμένη την τηλεόραση ο γείτονάς του. Τη μέρα που διεξάχθηκε το αγώνισμα του μαραθώνιου δρόμου μπήκε το σκουλήκι του δρομέα μέσα του και την επόμενη μέρα ξεκίνησε κιόλας να τρέχει. Τριάντα πέντε χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα τρέχει ακόμα και είναι πλέον βέβαιος πως θα συνεχίσει να τρέχει όσο μπορεί. Εύχεται, αν είναι δυνατόν, μια μέρα πλήρης ημερών να πεθάνει τρέχοντας.

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: